“ihanetim kendimedir… Öyle seyirlik bir yürek değil benimkisi, canın sıkıldığında zevk-i sefa yapabileceğin bir yer inan hiç değil! Ama istiyorsan dünyada ki değerini görmek, o zaman gel işte! Emin ol verdiğinden çok daha fazla karşılık bulacaksın. Ömürlük sevileceksin…”

Kadere çatıyorum şu sıralar. Tükettiğim gençliğimin hesabını soruyorum. Günlerdir yüzünü görmediğim annem bile, neredeyse unutacak beni. İnsan sevdikleriyle olmayınca, hayatını dondurmuş gibi oluyor. Oysa zaman hiç donmuyor, değirmen gibi devamlı dönüyor bedenimizde. Keyfim hiç yerinde değil bu sıralar… Duyan geliyor, duymayan seviniyor!

İçimde taşınması zor bir sevdanın yokluğuyla yaşıyorum. Ben nereye o oraya misali sürünüp gidiyor. Olmuyormuş böyle, yaşanılmıyormuş. Sonra adamın hayatına bir girdi mi -miş’ler, -muş’lar hiç olmuyormuş. Hem öyle yalnız kalınca delikanlılık falanda işlemiyor. Birde benim gibi ne içki ne sigara yoksa ha işte o zaman hapı yuttun demektir. Sabahlara kadar düşünüp durursun, çıkmaz sokaklarda duvara çarpar, labirentli anılarda dolaşıp hep aynı yere gelirsin. Çoğu buna ayrılık diyor, artık sen ne dersen de, aynı duyguyu yaşadıktan sonra…

İnsan yalnız başına kalınca geçmişi karıştıracak çok zamanı oluyor. Hatalarla yüzleşmek pişmanlıkları beraberinde getirse de, yine de olgunlaştırıyor her zaman. Yani belki de bana öyle geliyor. Birde ayrılık öyle bir geliyor ki koşarak, haykırarak… İçim acıyor!

Yani sevgilim, sensizlik, benle yaşlanacak tek yazgı artık. İki göz var bende, sende kalan… Hatıralarınla avunan tek bir yürek, birde nasırlı eller işte! Çok şey değil biliyorum tüm bunlar, senin yanında hiçbir şeydir belki de. Artık susmalıyım, üstelik sabah oluyor ve ben çok yorgunum sensiz…

Yeni bir gün demek, yeni bir sensizlik demek artık! Şimdi ben ihanet olmayan bir sevda da, kadere çatmayayım da ne yapayım. Her şey o kadar güzeldi ki, yeni doğan bebek gibi narin ve sevimliydi. Şimdi her tarafım dikenli tellerle çevrili. Nereye dönsem yokluğun batıyor. Ruhum sana kırgın bilesin.

Yoruldum. Kırgınlıklarım en büyük intikam benim. Sahi neden sevdin sen beni? Ansızın çekip gitmek için mi… yoksa sen, eski aşklarımdan kalma bir ahım mısın? Söyle nesin sen, böyle günlerdir düşünüp-gözyaşı döktüğüm… Söyle şu garip hayatı unutturan, benim bile bilmediğim hangi sırsın sen?

“Uzuvlarım yosunlarla dolu
Gönlümde ölüm bir hücreyle
Gittikçe kalabalıklaşıyor
Hüzne benzeyen bu ayrılık…”

Emre onbey

6 YORUMLAR

CEVAP VER

Please enter your comment!
Please enter your name here

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.