Kategoriler
Deneme Yazıları Genel Konular Günlük hayat Kişisel makaleler

Meleğin mesafesi

Bir keman ağlıyor durmadan.Geceyi bölüyor.Düşlerimi,düşüncelerimi alıyor,dışarının soğuğuna karıştırıp savuruyor.Sakin esen rüzgarla tren edasıyla kalkıp göçüyor kadına.Kadın üşüyor,bihaber soğuğun taşıdığı narin bir erkeğin sıcağından.Yeleğini sarıyor sıkıca.Oysa tenine aşk dokunuyor.

Kemana dökülen adamın gözyaşları vuruyor geceye ve gökyüzüne.Damla damla,küme küme kaplıyor yıldızları.Kadın yürüyor ışıkların olmadığı bir limana.Uyuyan teknelerin sarı ampüllerine takılıyor gözleri.Çizmelerinde kar taneleri ölüyor suskun.Aynı şehri gibi sessiz.Aya baksa belki görür ıslanan yüzün yaptığı bulutları.Islatan gözyaşlarını bir erkeğin.Bulutların ardında sırıtan bembayaz ışığı.Ağlayan aşkı,getiren meleği,sunan rüzgarı,konuşturan mustafayı..

 

mustafa şenay

“Meleğin mesafesi” için 2 yanıt

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.