Üzülmek tek başına bu dünyada .Çaresiz değil ama başıboş..Ne desemde üzülmek yanlız bu dünyada..Bitmek bilmeyen içinde bir cosku olsada bazen ansızın geliverir üzüntü ‘hevesim kursağımda kaldı ‘ dersin ya o misal…Tüm coşkunu,ümitlerini yarıda bırakıverir üzüntü.Susmayan telefonlar susar o vakit,hani çok düşünceli arkadaşların olurya onlar bile sessizliklerine çekilir.

Bi yanlızlık senlidir o bırakmaz yakanı, en yakın dostumuz ,içten, samimi sarmıştır kollarını.

Bi yanlızlık var ben de hiç yakamı bırakmayan… bi yanlızlık var ki içimi acıtan…

Üzülmek istemediğimden belkide, üzülmeyi yaşamak istemediğimden,üzülmeyi yüzüme yakıştırmak istemediğmden.

Aslında üzülmek kimselere yakışmadığından bana yakışmayan..

Olmadı üzülmek yakışmadı ya bir beden büyük geldi ya da üzerime tam oturmadı

üzülmek yakışmadı…

Bir Cevap Yazın