İLK yazımızda tek tip  insan olmak yolundaki durumumuzu ele alacağız. biz nereye gidiyoruz? ne bu telaşımız? kalabalıklar arasından geçerken birbirini tanımayan insanlar, kalabalıklar arasında yalnızlık çeken büyükşehir mağdurları..

teknoloji gelişti, işler kolaylaştı ama bizim yapacağımız birşey kalmadı. herşey pratik; yaşam kolaylaştıkça insanlar kendini sıradan , belki de işe yaramayan bir unsur gibi görmeye başladı. ev-iş-ye-gez-uyu  kombiniyle yaşayan robotlaşan  insanlar…  hedefine programlanmış , kendine komut veren, kalbinin olduğunu unutan vicdanı bir dağın arkasında saklanan insanlar… maddeleşen dünyasında kendini de madde bağımlısı yapan iradesiz insan..

 

Metrobusteki kalabalığa bir bakın;  herkesin bir durağı , gideceği bir yeri var. Iste burdan baslayabiliriz ilk duraktan son durağa kadar…

bir heyecanla , yer kapma önde olma hırsıyla , saygiyi vicdanı bir kenara atıp insanları ezercesine , açılan kapıya ben önce gireceğim bencilliğiyle atladiğimiz bu dünya yolculuğuna, değerlerimizi bir kenara atıp, kendi menfaatlerimizi düşünerek hayatımızı sürdürüyoruz. Bazen yaşlılara saygı duyan insanlar çıkıyor, bazense önündeki yaşlıya  yer vermemek için gozlerini kapatip tavus kuşu misali , kafasini topraga gömünce önündeki durumun değiştiğini sanan insanlar.

Duymussunuzdur metrobüste ki telefon zillerini, herkesten ayni ses geliyor herkesin elinde ayni cihaz ayni ses … insanlar, tek tiplesmeye çalışıyor, birbirleriyle yarışıyor hepsi birbirlerinden üstün olmak için ayni şeyi alıyor belkide bilinçsizce aynı kişi oluyorlar…

PAYLAS
Önceki İçerikSORUNLAR ŞİDDETLE ÇÖZÜLMEZ
Sonraki İçerikTOPARLANAMADIK …
fatih üniversitesi siyaset bilimi ve kamu yönetimi öğrencisi

3 YORUMLAR

Bir Cevap Yazın