“uğur mumcuyu bizler öldürdük! Şimdi utanmadan yaşatmaya çalışıyoruz. Mumlar yakıp, birkaç gündür onu ne kadar çok sevdiğimizi söylüyoruz, tıpkı Atatürk gibi… Bu ülkede en büyük hainliği, değerli aydınlarımızın üzerinden geçinen köşe yazarları yapıyor! Ben onları vatan haini ilan ediyorum, onlar kendilerini her ne kadar aydın zannetseler de…”

Bu ülke ne devrimler gördü, ne yolsuzluklar, ne kargaşalar yaşadı… Hiçbirinde cesur bir kalem çıkıp ta, masaya yüreğini koyamadı! 80’li yılların gençliği, hep özgürlükten, demokrasiden dert yandılar. Emperyalist güçlere karşı omuz omuza yürüdüler. Sonuç: o gençlik şimdi bu ülkeyi yönetiyor; verdikleri oylarla, günümüz gençlerine yaşattıkları işsizlik ordusuyla, her şeyi mahvettiklerini bir türlü kabul etmiyorlar.

Herkesin dilinde Uğur Mumcu, Gaffar Okan… Siz bu isimleri kaleminizde yazacak kadar şerefli misiniz? Hiç kendinize sordunuz mu? Onlar ülkenin en karanlık zamanlarında, yılmadan canları pahasına ülkenin geleceğine ışık tuttular. Sizin gibi ışıkları söndürüp, yalancı mumlarla oyalanmadılar… Kendinize gelin, ağzınıza almayın o cennetlik insanları. Onların yeri ne sizin kaleminiz ne de diliniz; onların yeri korkusuz yürekler, cesur insanlarda, şehit olan Mehmetçiklerde…

Bir insan düşünün ki öleceğini bilerekten, ailesine bir zarar gelmesin diye ne önlemler alabiliyor. Geleceğini görüyor. Hepsi biliyorlardı öleceklerini… Ama ölmediler işte! İnsanın yaşayacağı düşünceleri, hayalleri oldukça böyle hiç ölebilir mi? Ama siz onların üzerinden geçinmeye çalışan köşe yazarları, sizler bugün öldünüz işte!

Cesur olun, insanların duygularıyla oynamayın, yalancı vicdanlarınızı artık sızlatmayın! İnanın bu komik hallerinize bebekler bile gülüyordur. Seviyorsanız, değer veriyorsanız bu ülke için onurunu, ömrünü verenleri, onların miraslarına sahip çıkın! Yapmak isteyipte, yapamadıklarını sizler devam ettirin! Yoksa bu hafta Uğur Mumcuları, gelecek hafta başka değerleri kaleme alarak, her sene aynı yalanlarla kandırmayın ülkemin insanlarını… Yapmayın bu rezilliği, güzel insanlarımızın duygularıyla oynamayın!

Eğer Uğur Mumcuyu yaşatmak istiyorsanız, onun hayalindeki Türkiye’yi yazın! Ama böyle Uğur yaşasaydı, o şimdi burada olsaydı, -mış’larla bin defa öldürmeyin Uğurumu! Bırakın o bize kalsın, bırakın güzelliğiyle yolumuza aydınlık olsun. Sahte gözyaşlarınızla sele döndürmeyin hayallerimizi… Düşlerimizi öldürmeyin!
Şimdi anladınız mı Allah’ın sevdiği kullarını neden erkenden yanına aldığını!

EMRE ONBEY

PAYLAS
Önceki İçerikAllah Affeder Düşüncesi İle Kendilerini Kandıranlar
Sonraki İçerikİsmi Yok Bu Yazının
Bir asi adam o. Kapıları olmayan dünyasının, karanlık girmez odalarında yaşayan. Gizemli, ruhani esaretin en yakın zindanında gezen, basit bir adam. Çocukluğunun oyun hikâyeleriyle yaşadığını sanan küçük bir polyannacı/ biraz pinokyo! Bedelini ödediği tek şey yazdıklarında saklı. Kendi kalemiyle,” ben asla ispatlama gereği duymam kendimi; olmayan bir şeyi, ispatlamak aptallıktır!” diye hayıflansa da, annesi onu” hüzünlü efe” diye anlatır. Yazarken içinde bulunduğu kimlikse, sadece muammadır! “neden yazdığımı bilmiyorum, ama şayet bir gün neden yazdığımı anlarsam, işte o gün bu işi bırakırım” diyebilecek kadar da cesurdur… Biz, onun hep yazmasından yanayız! En çok kendi hikâyemizi…

7 YORUMLAR

  1. bir anlık öfke yazısı hocam bu. oysa yazmayı hiç düşünmüyordum. sadece kendini köşe yazarı sanan ulusal gazetedeki bazı yalaka insanlara yazdım, amaç yerine ulaştı :)

    sevgilerle…

  2. istisnalar var tabikide… ben direkt sadece uğur mumcuya zır düşüpte şimdi halk onu bağrına bastı diye uğur mumculaşmaya çalışan o ikiyüzlü yazarlara yazdım. isim belirtmeden… umarım yanlış anlaşılmam :))

  3. Yazınızı gözlerimde yaş boğazımda düğümle okudum.Çok tebrik ediyorum, gerçekten çok önemli şeylere değinmişsiniz..Önce kaleme almak için düşündüğün zihnine daha sonra bunları cesurca yazan yüreğine sağlık..

Bir Cevap Yazın