Ömrümüz su gibi akarken gözümüzün önünden bazen sadece izlemek gelir elimizden.Yaşananlara üzülüp durumumuza el koymaya çalışırız ama nafile…Saatlerimiz günlerimiz boşa geçer bir anda.Zaman bu ne telafisi var ne de tekrarı…Zaman ilerledikçe kaçmak isteriz bu stresin içinden,kimsenin bizi anlamadığını düşünürüz.Başımız ağrır ancak aldırmayız.Bir çığlık atarız,sesimiz yankılanır boş odalarda…Aslında birilerine ihtiyacımız vardır derdimizi anlatacak.Tam da bu sırada yalnız olduğumuz bütün çıplaklığıyla ortadadır.Derin bir nefes aldıktan sonra düşünürüz ” iyi günde yanımda olanlar şimdi neredeler ? ” … Yapacak  hiçbir şey gelmez elimizden,olanlara katlanırsınız.Böyle durumlarda sorarız kendimizde ”neden böyleyim?”… İşte yaptığımız en büyük hatadır bu…Hayat bir mutluluk oyunudur kazanmak için strese kapılmak değil elindeki ile yetinmek gereklidir.düştüm demek yerine bacakların olduğu için şükret mesela … Neden yanımda değiller deme ”neden yanlarında değilim ” diye sor kendine.Mutluluk anında elde edilecek bir şey değil ki … Mutluluk seni bulmuyorsa sen mutluluğu bul.elindekinin değerini bil … Mutluluk sende saklı bırak da kendini göstersin… :)

2 YORUMLAR

Bir Cevap Yazın