Bir keman ağlıyor durmadan.Geceyi bölüyor.Düşlerimi,düşüncelerimi alıyor,dışarının soğuğuna karıştırıp savuruyor.Sakin esen rüzgarla tren edasıyla kalkıp göçüyor kadına.Kadın üşüyor,bihaber soğuğun taşıdığı narin bir erkeğin sıcağından.Yeleğini sarıyor sıkıca.Oysa tenine aşk dokunuyor.

Kemana dökülen adamın gözyaşları vuruyor geceye ve gökyüzüne.Damla damla,küme küme kaplıyor yıldızları.Kadın yürüyor ışıkların olmadığı bir limana.Uyuyan teknelerin sarı ampüllerine takılıyor gözleri.Çizmelerinde kar taneleri ölüyor suskun.Aynı şehri gibi sessiz.Aya baksa belki görür ıslanan yüzün yaptığı bulutları.Islatan gözyaşlarını bir erkeğin.Bulutların ardında sırıtan bembayaz ışığı.Ağlayan aşkı,getiren meleği,sunan rüzgarı,konuşturan mustafayı..

 

mustafa şenay

2 YORUMLAR

Bir Cevap Yazın