Ben bir meleğin annesiyim. Hayatta hiçbir şey benim için zor değildir. Mutlaka bir çıkış yolu vardır ama, meleğimle hayatı paylaşırken içinden çıkamadığım, çözüm üretemediğim durumlar içinde kalıyorum.. Bana yakın insanlar tarafından çok zor ve dayanılmaz, hatta bazen “ben olsam dayanamazdım” derler. Tabii ki hayatta kolay birşey yok, yaptığınız ne ise onu sevmelisiniz. Sevgi olmadan hiçbir şey olmaz. Onu çok seviyorum. O benim meleğim, hayat kaynağım; artık et ve tırnak olduk, onsuz nefes alamam herhalde!! Tabiiki bazen de yoruldum bıktım diyorum sabır taşı çatladı artık dediğimde onun yüzüne bakıyorum, sıkı sıkı sarılıyorum her şeyi unutuyorum. Birinin sana muhtaç olması, sen olmadan hiç bir şey yapamaz olması çok acı. Ama ben elimden geleni yapıyorum ve onun hayatını kolaylaştırmaya çalısıyorum.

“Okula gidelim!! Doktora gidelim!!!” en belirgin sözlerimiz. Aslında çocukta haklı başka bir yere gitmiyoruz. Bunda benimde suçum var belki ama hiç bir yerde rahat edemiyoruz. Evimiz dünyamız bizim sığınağımız. Onun mekanı işte istediği gibi geziyor dağıtıyor. Problem yok!

Özel bir kız özel bir hayata sahibim. Kendimden önce o gelir. Hasta olmaya hakkım yok diye düşünüp kendime daha çok dikkat ediyorum. Ama zamanla hastalıklar çıkıyor. Böbreklerimden rahatsIz oldum. Nefrodik sendrom diye bir hastalık ve sonu diyaliz:(( Biyopsi olmam gerekti; ama o nerde duracak bensiz ne yapacak diye çok düşündüm. Babaannesi geldi sağolsun, ilgilendi Seda’yala. Ben hastaneye yattım. Biyopsi sonuçu iç kanama olabilir dediler ve evime gelemedim. Annemler de yattım ama aklım onda onsuz hayat çok boş. Hayatın tadı yok. Cidden çok özledim ve burnumda tüttü. Dört gün onsuzdum bana ceza gibi geldi. Tabii ki bunu etrafıma belli etmedim; ama içim içimi yedi. Ben onsuz bir hiç oldum.. Allahım bu nasıl bir aşk nasıl bir sevgi !!!

Her şeyimiz anlık malesef!! Hayatta bu değil mi? Dün mazi, gelecek hayal, şimdiki zaman yaşamdır. Günü gününe yaşamaya çalışıyoruz. Yarın ne olacak? Zaman ne getirecek kim bilir…
GÖK NE GÖNDERDİ Kİ YER KABUL ETMEDİ!!!!

6 YORUMLAR

  1. Durumunuza üzüldüm, ancak duygularınızı güzel ifade etmişsiniz. Evlat sevgisi gerçekten hiç birşeye benzemiyor. Ben okuldayken bile özlüyorum, bir kaç gün ayrı kalmak kimbilir ne kadar zor olur.

    Yazı daha önceden yazıldı sanırım ancak şuanki durumunuz hakkında meraklanmıyor değilim..

    • Hayır çok sayılmaz sekiz dokuz ay önce ki duygu ve düşüncelerim.evlat cidden başka bir şey ama özel bir çocuğun annesi olmak daha özel!!!her ne iş başına gelse (mutluluk&üzüntü)hiç bir duygunu ve anını doya doya yaşayamıyorsun!!ama genede gök ne gönderirse yaşamak ve sabır etmek zorundayız..

        • selçuk bey size ve wordpress e ;bize böyle kendimizi ve duygularımızı ifade edebileceğimiz bir site kurduğunuz için emeği geçen herkese sonsuz teşekkürler!!!!

          • O teşekkürü asıl bizim yapmamız gerek. Çünkü anne babalığımızın ne kadar özel olduğunu daha iyi anlıyoruz. Her annenin bir örneğe ihtiacı olur bazen. O örnek şuanda bence sizsiniz. Hayatınız umarım daha kolay ve daha özel geçer.

Bir Cevap Yazın