Yalnızlıklarımı sorguladım çoğu zaman, içimdeki kararsız yanları.. Cevaplarımı bulmakla geçerken ömrüm farkediyorum şimdi, anne karnında anneden alırmış, hissedermiş her şeyi o minik bebekler.. Yalnızlığa dair acabalarım, cevaplarım işte o ana rahminde sıkışıp kalmış, ben onlardan önce  doğmaya bu denli hevesliyken ..

Bir yanım eksik diyordum hep.. Meğer hepsi o ilk yuvada sır olup gitmiş zamanın birinde… Artık her şey nafile…

3 YORUMLAR

  1. Kim sorgulamıyor ki?… Ama nafile tabi her şey, sıkışıp kalıyor insan yalnızlığında, ne çıkabiliyor, ne anlaşabiliyor onunla…

    Anlamlı yazı. Teşekkürler.

Bir Cevap Yazın