Beynimde dolaşan bazı düşünceleri burada sizlerle paylaşıyorum. Umarım bıktırmıyorumdur. Yaz tatili başladığından beri köyde zaman geçiriyorum. Bugün de yeğenimi köyümüze yeni yapılan parka götürdüm. Park birkaç ay önce eski okul binasının önündeki bahçeye yapılmış. Bahçe kapısını zorla açtık. Tek oynayan da yeğenimdi zaten.

Yeğenim kaydırakta kayarken ben de eski okul binasını gezdim. Resmen harabe durumda. Halbuki ilkokulu o binada okuduk biz. Sınıfları gezdikçe orada geçirdiğim zamanlar ve hatıralar gözümde canlandı bir bir. Şimdi ilkokul arkadaşlarımla ayrı ayrı yerlerdeyiz.
Köyümüze bu okul fazlasıyla yetiyorken nedense arka bahçedeki kavakları kesip üç katlı bina diktiler. Toplamda 30 öğrenci bile yokmuş köyde şu anda. 5-6 öğretmen geliyor ama kimse isimlerini bile bilmiyor. Eskiden öğretmenler kalacak ev arardı köyde. Müdür ise lojmanda kalırdı. Şimdi lojman bile berbat durumda.

Kimin ne kârı vardı bilmiyorum ama okulu o hale getirenlerin yatacak yerleri yok bu dünyada. Köy desen hayalet şehir gibi. Akşama kadar sokaklarda gezsen on kişiyle karşılaşmazsın. Eskiden hiçbir imkan yoktu ama ortalık çocuk kaynıyordu ve çok güzeldi. Şimdi çocuk parkı bile yapıldı, oynayacak çocuk yok.
Hatıralarla birlikte okulumuzu da mahvetmişler.

Çok hüzünlendim çook.

Bir Cevap Yazın