Duvarlar üstüme üstüme geliyor,
Nefesim daralıyor,
Kalbim sıkışıyor,
İçim acıyor…
Onsuz yapamıyorum, hiçbir şeyi kaldıramıyorum.
Çaresizim,
Mutsuzum
Yalnızım…
Evet, eşim beni bırakıp gitti. Tam tamına 1 hafta. Koskoca 7 gün 7 gece…
Eşlerimiz, hayat arkadaşımız, canımız.
Bu hayat yolculuğundaki en büyük destekçimiz,
Canımızdan bir parça…
Onların yokluğunda anlıyor insan kıymetini.
O kadar alışıyor ki insan, birden yokluğunda afallıyoruz.
Koskoca hayatı paylaşıyoruz bu güzel insanlarla. Acıyı tatlıyı birlikte tadıyoruz. Bazen dargınlıklar bile çok şey öğretiyor insana. Birbirlerine daha çok kenetlenmelerine sebep oluyor bu evliliğin tadı tuzu dediğimiz tartışmalar. Aşırıya kaçmadığımız sürece.
Yemek yemekten aciz oluyor insan, su bile içemiyor o olmadan. Bunları yapma yeteneği varda, asıl sorun istek oluyor, böylesi zor zamanlarda. Dağıtıyor insan kendini farkında bile olmadan.
Öylesi bir birliktelik istiyor ki insan, bu imkânsız oluyor bazen.
Birlikte gezmek
Birlikte alışveriş yapmak
Birlikte yemek yapmak
Her zaman birlikte yemek yemek
Birlikte düşünmek, hem de aynı şeyleri
Birlikte
Birlikte
Ve birliktelikler hayat boyu devam ediyor.
Birliktelik istekleri de öyle.
Meleklerimiz ve babalarıyla güzel birliktelikler diliyorum herkese
Sevgiler
Gül Rana

4 YORUMLAR

Bir Cevap Yazın