Bu huyumdan nefret ediyorum işte. Sevdiğim insanların
her sözüne sorgulamadan, çabucak inanıyorum. Birini sevdiğim zaman gözüm hiçbir
şey görmüyor, adeta kör oluyorum.Peki ya adın? Engelleyemez misin adını duymamı?
Her duyduğumda üzülmemi, bir o kadar da öfkelenmemi engelleyemez misin?
Öfkeliyim sana beni kandırdığın için. Söylediğin sözlere öfkeliyim. Beni
kendine inandırdığın için öfkeliyim. Diğerleri gibi sıradan bir kız gibi gördüğün
için öfkeliyim sana. Bir yandan da kopardım diyemem seni içimden. Alışmışım
varlığına, yarattığın mutluluğa. Şimdi yokluğun zor geliyor. Sevdiğimi bile
kabul edemiyordum bugüne kadar. Hoşlanıyorum diyordum. Bugün düşündüm, hoşlanmak
böyle mi olur? Sevmek değil de ne bu? Kafamdan atmaya çalışıp duruyorum seni.
Hatta çoğunlukla atıyorum. Ama bir yerden çıkıyorsun illa. Deli gibi ağladığımı,
süründüğümü, acı çektiğimi söyleyemem. Bunlara inanmam ben, kimse için o hale
düşmem. Benim için acı çekmek dayanıksız olmaktır. Hayır, ben dayanıksız değilim,
güçlüyüm. Yine de üzülmediğimi de söyleyemem. Seni hayatımdan çıkardığımdan
beri hayatımda bir boşluk olduğunu inkar edemem. Hala aklıma bazı sözlerin
geldiğinde gülümsemediğimi, şirin bulmadığımı söyleyemem. Ama seni tekrar
sokamam hayatıma. Sen bana uzak olmak zorundasın, ben seni unutmak zorundayım.
Hayatıma beni umursamayan, canımı acıtan biri sokamam. Ben söylemek
istediklerimi susturmak, mutlu olmak, hayatıma devam etmek zorundayım. BEN
GÜÇLÜ OLMAK ZORUNDAYIM .

1 YORUM

Bir Cevap Yazın